Niebieski Szlak Karpacki 2026 by menel, odsłona trzecia

Po czterech latach od ostatniego przejścia wracam ponownie na Niebieski Szlak Karpacki. Targają mną emocje, czy trzecie przejście nie trąci nudą? Okazją a raczej wymówką jest kolejna zmiana przebiegu szlaku. Przygodę zacznę z Przylasku. Czas zatem pakować szafę i w drogę, nie ma na co czekać!

Dzień I, prolog

25.05.2026

Wrocław - Rzeszów - Przylasek Hermanowa, kaplica Matki Bożej Studziańskiej

Do Rzeszowa kulam "Ślązakiem", ale z Wrocławia wyruszam z "planowaną" 10-cio minutową obsuwą. Klasycznie podczas jazdy mam kupę czasu na rozważania co mnie czeka. Najbardziej mnie martwi myśl, że przy trzecim przejściu trasa może wiać znużeniem. Zobaczymy, sobie myślę, początek trąci nowością i to niech będzie dobrą wróżbą. W zdrowiu docieram do Rzeszowa:

Nie będzie dziwne, że po podróży dobry obiad należy się jak chłopu rola. Wbijam, apetyt i czas posiadam:

Zamówiłem "obiad dnia". Po posiłku inaczej się myśli. Niebawem sielanka się skończy, opuszczam restaurację i idę na przystanek komunikacji miejskiej. Kulam stałym traktem:

Melduję się na przystanku Piłsudskiego Urząd Wojewódzki. Dobrze się składa, za 6 minut wiozę się linią 31 do strefy zrzutu, żarty się kończą. Ponad dwa kwadranse jazdy i melduję się na miejscu. Orzeł wylądował! Z biciem serca witam stare śmieci, Biała k/Rzeszowa:

W 2015 roku kończyłem ten jakże zacny szlak:

Zaczynając przygodę ze Szlakiem Karpackim standardowo odwiedzam poprzednie miejsca mojego startu lub końca imprezy. Nie wyobrażam sobie pominięcia tego rytuału. Czas zatem na zdjęcie powitalne:

Oficjalne otwarcie trzeciego przejścia Szlaku Karpackiego ogłaszam za otwarte. Ruszam na ulicę Rodzinną, czyli miejsce startu drugiego przejścia w 2022 roku. Stare oznaczenia szlaku nadal dobrze zachowane, co cieszy:

Nie mogę się oprzeć wrażeniu, obym się mylił, ale dni tego domu są chyba policzone:

Odbijam w lewo. Kufa, jakbym wczoraj tutaj był!

Domów przybywa:

Kolejny znak niebieski:

Ostatni znaczek:

I melduję się przy "Groszku":

Wbijam na uzupełnienie płynów i wiktuałów. Spiżarnia uzupełniona. Z kefirem i bułką w grabie wyległem na zewnątrz sklepu celem się posilenia, po czym w drogę. Na ulicę Rodzinną mam "rzut kamieniem". Jestem na miejscu. Biała, ul. Rodzinna wita:

Po kropce początkowej zostało tylko wspomnienie:

A przecież niedawno, bo 16 maja 2022 roku zaczynałem z tego miejsca drugie przejście Szlaku Karpackiego:

Ale wracam do rzeczywistości, żegnam ulicę Rodzinną z zamalowaną kropką początkową:

Kulam w kierunku Tyczyna i dalej na Budziwój:

Mijam rzekę Strug, prawy dopływ Wisłoka. Niniejszym bawię w Tyczynie, ale tylko chwilowo, bowiem za chwilę odbiję w ulicę Władysława Orkana => Budziwojska i jestem w Budziwoju, czyli najdalej wysuniętej na południe dzielnicy Rzeszowa. Docieram do skrzyżowania ulic Budziwojskiej i Jana Pawła II, odbijam w ulicę Sportowców. Robi się miło, rządzę na ul. Sportowców!

W razie awarii możemy liczyć na spanko pod dachem w tym jakże zacnym "pustostanie":

W zdrowiu docieram do ulicy Nadziei. Nie mogę sobie odmówić kefiru, smali bowiem na bogato:

Dożyłem chwili uroczystej i jakże podniosłej, Przylasek wita:

Melduję się przy kropce początkowej, czyli Przylasek ul. Jarzębinowa mówi dzień dobry:

Po prawdzie, to jest właściwy początek imprezy. Jednakże gdybym nie odwiedził poprzednich miejsc, z których zaczynałem, czy też kończyłem, sumienie by mnie po prostu...dojechało :). Jako, że jest przed 18-stą, czas się rozejrzeć za noclegiem. Na dzisiaj wystarczy. Ruszam do kapliczki. Wcześniej pożegnanie z Rzeszowem:

Jestem prawie na miejscu. Docieram do źródełka przed kapliczką:

Ucinam sobie pogawędkę z tutejszym mieszkańcem, po czym ruszam na ostatni akord dzisiejszego dnia. Niebawem melduję się na miejscu pierwszego noclegu. Przylasek, Hermanowa i kaplica Matki Bożej Studziańskiej mówi dzień dobry:

Tutaj z kolei spotykam pewne małżeństwo, z którym ucinam również dłuższą pogawędkę. Pogaduchy dobiegają końca, czas się rozpakować:

Jako, że z tyłu kaplicy znajduje się źródełko, okoliczni mieszkańcy do ok. godziny 21.00 przychodzą po wodę. Widzę również, że nadchodzi ojciec z synem, to od tego małżeństwa, z którym gawędziłem. Okazuje się, że poza zaproszeniem na nocleg do ich domu dostałem również naleśniki i owoce:

Za zaproszenie na nocleg oczywiście bardzo podziękowałem, nie chcąc robić problemu, ale za naleśniki i owoce...w pas się kłaniałem :)) Na dzień dobry takie rzeczy! Kolacja była na bogato, owoce starczyły jeszcze na jutrzejsze śniadanie do serka wiejskiego :)). Są jeszcze dobrzy ludzie na tym łez padole. Po kolacji czas się kłaść spać, tym bardziej, że ptactwo do snu śpiewa. Dobranoc.

Dzień II

26.05.2026

Pogórze Dynowskie/Pogórze Przemyskie

Przylasek Hermanowa, kaplica Matki Bożej Studziańskiej - Bartkówka, taras widokowy

Pierwsza noc minęła wybornie. Ptasie trele zarówno kładły mnie do snu jak i budziły. Są to rzeczy tak genialne, że aż nie do opisania. Wczesnym rankiem lokalsi przychodzą do studzienki po wodę, zatem pora wstawać i szykować śniadanko. Jak wcześniej wspomniałem, wczorajsze owoce były do serka wiejskiego, wkroiłem jedynie połowę gruszki "ze swojego przydziału", potraktowałem ten luksus miodem, ugotowałem kakao i zasiadłem jak normalny biały człowiek do porannego posiłku:

Po śniadaniu zwijam swój bałagan i od Pogórza Dynowskiego rozpoczynam przygodę ze Szlakiem Karpackim, w drogę! Ruszam nowym przebiegiem szlaku. Trasa wyznaczona mniej więcej równolegle do Szlaku Trzech Pogórzy. Pogórze Dynowskie po raz kolejny rozbija mnie w pył. Jest upalnie, kulam lasem:

Początek trasy jest genialny, docieram do parkingu w Hermanowej. Nadal operuję w lesie, co wcale mnie nie przeszkadza. Niebawem docieram do zabudowań przysiółka miejscowości Straszydle, czyli Pogorzeliska:

Za chwil parę Pogórze Dynowskie wprawi mnie w znakomity humor, powodem jest Kapliczka pod Lipą:

Szlak skręca w prawo, mijam kolejną równie piękną i jakże kameralną:

Chłonę garściami, w domu tego nie mam. Pogórze Dynowskie jest najlepsze :))

Następuje chwilowa przerwa z widokami bowiem schodzę do drogi asfaltowej przy skrzyżowaniu którego jest sklep spożywczy. Rządzę w Straszydlu:

Jako, że jestem dobrze wyekwipowany w prowiant mimo wszystko zajrzałem, żebym później nie biadolił nad swoim losem, że był sklep i nie raczyłem nawet zajrzeć. "Pierwszy raz w życiu" nic nie kupiłem będąc w sklepie. Opuszczam sklep i ruszam przed siebie:

Do twarzy mnie z widokiem na Pasmo Wilczego, czyli końcowy etap Szlaku Trzech Pogórzy:

Nadal i wciąż pławię się w luksusie. Dynowski etap Szlaku Karpackiego, który w obecnej odsłonie jest dla mnie nowością i przyznaję, że ociera się o sztosik:

Na chwilę odpoczynku czas się uwalić, nie daruję takiej okazji:

Kwadrans później melduję się w Białce skrzyżowanie, normalnie mowę mnie odbiera:

Krokiem równym i tempem miarowym zbliżam się do Błażowej:

Schodzę do cywilizacji:

"Bez mostek" przekraczam Ryjak i melduję się w centrum. Szukam sklepu, smaki mam na grejpfruta i makrelę wędzoną. Po zakupach uwalam się w cieniu na ławce. Czas coś przekąsić:

Rybka pękła błyskawicznie. Grejpfrut również. Podczas tego przejścia owoc rzeczony był moim przysmakiem, sam byłem w szoku, nigdy takich zachcianek nie miałem :). Po posiłku ruszam dalej. Mijam przybytek, który najlepsze czasy ma już za sobą:

Za chwilę skręcę w lewo - w strefę asfaltu - to Trakt Łańcucki i przerwę na picie zrobię w wiacie:

Kulam wspólnie ze szlakiem zielonym relacji Wilcze - Nowa Wieś:

Docieram do szlakowskazu, nieco dalej znajduje się wiata. Muszę zipnąć, bo spłonę:

Wcześniej wbijam do leśniczówki Hyżne po wodę. Po odpoczynku ruszam dalej. Przemieszczam się w pięknych okolicznościach przyrody:

Niebawem sielanka się kończy, trafiam na remont drogi. Miejsce znakomite na dryblingi:

Przed białym budynkiem szlak wykręca w prawo przez tory i ponownie w las, tamże "małe pięć" się należy i za chwilę wyjdę na stary przebieg szlaku:

Odpocznę w wiacie przystankowej, nomen - omen obcinam na kropę końcową szlaku zielonego, to Szlak Przemysko - Bachórski:

Do Dynowa niby rzut kamieniem, a zmęczenie zaczyna doskwierać. Moim celem jest Biedronka. Smaki na grejpfruta czynią spustoszenie w mojej psysze. Wcześniej jednak odwiedzam Mauzoleum rodu Skrzyńskich w Dębinie:

Nieopodal jest całkiem przyjemny staw, rozważałem nawet czy aby nura nie rzucić, odpuściłem. Melduję się w Bachórzu Brzozowskim:

Myślami wracam do 2015 roku, wówczas dałem sobie przejazd Kolejką Wąskotorową Przeworsk - Dynów w ramach otwarcia imprezy tejże. Mam przeczucie graniczące z pewnością, że przejazd kolejką wąskotorową powtórzę w nieodległej przyszłości. Tymczasem kulam do Dynowa a konkretnie do Biedronki na grejpfruta i inne frykasy. Nawodniony wbijam do Rynku w Dynowie:

Chwilę tutaj marudzę, bowiem po grejpfrutowej uczcie poszedłem na lody, itd. Siedząc na ławce rozważam nocleg w Dynowie. Niestety, "Oberża" w której kimałem po zakończeniu przejścia Szlaku Trzech Pogórzy w 2016 roku to już pieśń przeszłości i poza drożyzną pozostaje namiot na tarasie widokowym, do którego mam ok. godzinę marszu. Ciężko dupę podnieść z ławki, ale mam szansę dotrzeć na miejsce jeszcze za dnia. Ruszam! Docieram do ważnego miejsca, chodzi o rzekę San, czyli granica Pogórza Dynowskiego i Pogórza Przemyskiego. Atakuję rzekę "bez most":

Zostawiam Pogórze Dynowskie i wtaczam się w Pogórze Przemyskie, mimo zmęczenia jest moc! Z językiem przyklejonym do podniebienia docieram na miejsce kolejnego noclegu, jestem na tarasie widokowym w Paśmie Kruszelnicy. Wszystko jest super, ale wieje. Idzie na zmianę pogody. Chwilę się motam z rozbiciem namiotu. W końcu dom stoi, szybka kolacja i ląduję w puchu przebrany w suchą wełnę. Dobranoc.

Dzień III

Pogórze Przemyskie

27.05.2026

Bartkówka, taras widokowy - Pasmo Kopystańki

Spałem dobrze. Nocleg w tym miejscu był na mojej liście życzeń. Ważne jest dla mnie również to, że nie kimam w tych samych miejscach. Czas wstawać i kości rozprostować. Widok tenże zawsze koi moje zszargane nerwy:))

Pogoda jest piękna, ale niestety wieje nadal. Z tego też powodu nie kombinuję ze śniadaniem, a wodę na herbatę gotuję w przedsionku namiotu. Śniadanie dzisiaj będzie na lekko:

Po śniadaniu pakuję bajzel i ruszam. W drodze na Pasieki spotykam gościa, który kimał pod namiotem w lesie. Docieram na miejsce, Pasieki 451 m n.p.m.:

Niebawem dotrę do miejsca noclegu w 2022 roku:

"Kwadrat" ma się dobrze, uwaliłem się na pięć minut i w drogę! Warunek zaczyna się psuć, jest duszno. W Pracówce uzupełniam wodę i obcinka na kościół pw. św. Jana Kantego:

Przede mną 3 godziny marszu do Sufczyny. Pogoda zagęszcza się gwałtownie, na bank będzie padać. No i masz, wykrakałem! Przelotny opad łapie mnie w lesie. Chronię się zatem pod rozłożystym bukiem, celem przeczekania. Niniejszym rządzę w Masywie Piaskowej. Dodatkowy problem u mnie tkwi w tym, że zapomniałem zabrać z domu worka przeciwdeszczowego na plecak. Docieram do miejsca Nad Kotowem 444 m n.p.m., spotkałem się też z nazwą Dział nad Kotowem:

Czas na dogrywkę, czyli kolejny opad przede mną. Nie, nie...nie wywinę się:

Po kolejnym opadzie nadchodzi chwila ze słońcem. W drodze do Sufczyny spotykam gościa, który przemierza Szlak Karpacki z kierunku odwrotnego, czyli z Grybowa:

To Rafał Paszkowski, który prowadzi kanał na YT Szlakiem z Paszczakiem. Chwilę oczywiście pogadaliśmy i w dobrych humorach żegnamy się. Przede mną Sufczyna:

Zbliżam się do rzeki Stupnica. Czas na kąpiel, nie daruję!

Po kąpieli zarządzam przerwę na obiad. Z nowymi siłami przekraczam mostek:

Ląduję w wiacie przystankowej. Zanim zacznę gotować, idę po wodę naprzeciwko. Na obiad kuchnia wydała makaron w zestawie. Tak można żyć:

Po obiedzie nieco zregenerowany i wykąpany ruszam dalej. Huta Brzuska na mnie czeka. Przede mną kolejne podejście. Zostawiam kolejne pasmo:

Jeszcze chwila i wypas nad wypasy:

Schodzę do Huty Brzuskiej. Mijam budynek dawnej Szkoły Podstawowej:

Na "małe 5" ląduję w wiacie przystankowej:

To mój stały punkt odpoczynku na Szlaku Karpackim. Obok wiaty przystankowej stoi piękna "kolibka". Ma się zupełnie dobrze:

Przede mną podejście na górę Piasek 417 m n.p.m., czyli ostatnie wiaderko potu i już za chwilę, już za momencik, ostatni akord dnia trzeciego. Uwielbiam ten widok:

Dożyłem chwili, że z przyjemnością będę nocować w miejscu tak wybornym. Taki pokój z widokiem bardzo mnie pasuje:

Rozbity jestem w terenie należącym do Pasma Kopystańki, trudno! Piję herbatkę w trawie uwalony. Zanim odpłynę dzwonię do recepcji hotelu w Krasiczynie celem zarezerwowania pokoju. Miła recepcjonistka informuje mnie, że jest wolny pokój i czekają na mnie jutro. Kończy się trzeci dzień wędrówki:

Odpływam. Zasypiam z uśmiechem do ósemki, której nota bene nie posiadam :). Dobranoc.

Dzień IV

28.05.2026

Pasmo Kopystańki - Zamek Krasiczyn

Spanie mam dobre. Z namiotu wylegam grubo po wschodzie słońca. Dzień dobry Pogórze Przemyskie!

Dzisiejszy dzień będzie krótszy. Powód jest może banalny, ale dla mnie wielce istotny. Zamek w Krasiczynie, przechodniem być i nie uwalić się na nocleg?? Nie, nie, to zajeżdża profanacją. Ogarniam się, czyli śniadanko następnie pakowanko i ruszam. W ramach rozruchu dam se rezerwat przyrody "Mur Krzeczkowski". Akt ustanowienia rezerwatu podpisano 6 grudnia 2024 roku. Docieram do celu:

Wychodnia skalna uchodzi za jedną z najciekawszych na Pogórzu Przemyskim. Chwila odpoczynku się należy. Na miejscu biwakowym kima gość, którego spotkałem w drodze na Pasieki:

Wracam do szlaku i schodzę do Krzeczkowej. Melduję się w wiacie, w centrum wsi:

Wersalką jestem poruszony. Jako, że czasu mam od groma, "małe 5" się należy. Zbieram się do Olszan:

Czeka mnie kolejna zmiana przebiegu szlaku. Otóż w starej wersji przebiegu, szlak wiódł przez Popielową Górę 363 m n.p.m., która oferowała godne widoki/fot. z przejścia NSK 2022 rok/:

Obecnie szlak wiedzie jej zboczem. Pora schodzić do Olszan:

Ten odcinek trąca hardcore'm. Wiadomix, że pokrzywy są zdrowe, zatem wybatożony w pokrzywach zbliżam się do boiska w Olszanach, kimałem tu m.in. w 2022 roku:

I tutaj kolejne pozytywne zaskoczenie. Na miejscu mojego dawnego biwaku postawili wiatę!

Do Krasiczyna niedaleko zatem nie ma się co śpieszyć. Kulam do sklepu spożywczego w Olszanach. Stary sklep usytuowany w domu jednorodzinnym się zawinął, nowy znajduje się nieco dalej przy drodze. Uwaliłem się na dłuższą chwilę. Posilony nieco zadzwoniłem do Krzysztofa z kanału I gdzieś tam się idzie Wypoczęty opuszczam lokal. Mijam "drogowskaz":

Przekraczam San:

I odbijam do Krasic. Odwiedzę drewnianą cerkiew pw. św. Michała Archanioła z 1899 roku:

Udało się wejść do środka:

Mam obawy co do tego obiektu, cerkiew po prostu niszczeje. Wracam do szlaku. Łoję do Krasiczyna:

Melduję się w Korytnikach:

Odwiedzam sklep spożywczy w którym zrobiłem sobie sjestę w 2022 roku i niestety, sklep się "wywrócił":

Ja już prawie w Krasiczynie. Ponownie przekraczam San:

I proszę bardzo, jestem u celu:

Czwarty dzień wędrówki podsumuję noclegiem w zamku, kto biednemu zabroni?

Instaluję się w pokoju wozowni. Klamota zrzucam w pokoju i pierwsze to muszę rzucić nura! Dzisiaj śpię w białej pościeli. Po kąpieli wyskoczyłem do sklepu na zakupy i na obiadokolację poszedłem do restauracji zamkowej. Po posiłku uciąłem sobie pogawędkę z recepcjonistką i okazuje się, że w zamku również są "komnaty" dla gości. To dobrze wróży na przyszłość. Czas wolny spożytkowałem na przechadzce po parku:

Zamek robi na mnie ogromne wrażenie. W przewodniku Stanisława Krycińskiego "Pogórze Przemyskie" jest napisane, że to jedna z najwspanialszych rezydencji magnackich w kraju. Kufa, ja to "kupuję":

Wracam na pokoje. Pora się kłaść, oczy mnie się kleją. Śnić będę o noclegu w komnacie zamkowej:

Dobranoc.

Dzień V

29.05.2026

Zamek Krasiczyn - Kalwaria Pacławska, Dom Pielgrzyma "Ostoja"

Kimane było po królewsku. Kolejnym plusem dodatnim jest fakt, że w cenę noclegu mam wliczone śniadanie. Jako, że jest szwedzki stół, nie będę się hamować, ani myślę :)) Poszedłem po całości, oczywiście pasztet swojski poszedł z podwójną dokładką, poza tym, "skosztowałem" wszystkiego. Posilony i opity jak bąk wracam do pokoju i pakuję bajzel. Kolejna wizyta w Krasiczynie skutkować będzie noclegiem w komnacie zamkowej, tak już to mam zakodowane. Żegnam się z miłą obsługą i kulam na Garby 304 m n.p.m. i odbijam w las celem ogarnięcia fragmentów schronu Linii Mołotowa:

Schodzę do Dybawki, po czym atakuję Prałkowską Górę 351 m n.p.m. i zaglądam do Fortu VII Prałkowce, obszar systemu fortyfikacji obronnej Twierdzy Przemyśl:

Ruszam dalej. Dłuższą przerwę zrobię na Wapielnicy, do której powinienem dotrzeć za 1,5 godziny:

Bawię się dobrze, pot z czoła ogarniam w miejscu z widokiem na Przemyśl:

Niebawem żegnam Przemyśl:

I ogromną przyjemnością ląduję na Wapielnicy 394 m n.p.m.:

Zasiadam na małe co nieco. Z racji, że smali uzupełniłem płyny i ruszam do Kalwarii Pacławskiej, przede mną ponad 5 godzin drogi. Po drodze spotykam znak informacyjny:

Uwielbiam takie klimaty. Mam w pamięci 2015 rok i pierwsze przejście NSK. W Koniuszy był podobny znak z informacją dojścia do Gruszowej:

Tymczasem docieram do znanego i jakże lubianego miejsca odpoczynku:

Chwila na wyrównanie oddechu, za chwilę odbiję na południe przez Dział na Szybenicę. To zalesiony odcinek, ale będzie wynagrodzone :)) Docieram na Szybenicę 496 m n.p.m.:

Szybenica jest dla mnie miejscem wybitnym na szlaku. W takim warunku aż się prosi o biwak tutaj. Niestety, pora zbyt wczesna. To miejsce mam zapisane w pamięci, nie stać mnie na to, aby odmówić sobie nocleg na tym jakże honornym szczycie Pogórza Przemyskiego. Schodzę do Koniuszy. Do Kalwarii Pacławskiej zostaje mnie niecałe 3 godziny a ja melduję się przy cerkwi pw. Narodzenia Matki Bożej z 1901 roku:

Szybenicy na do widzenia:

Kulam do Gruszowej. W 2022 roku wybrałem wariant przez łąki, teraz dla odmiany zapodam "wg pacierza":

Docieram do kolejnego miejsca, które mnie wzrusza, czyli kapliczka Skłonu i Pokłonu w Gruszowej:

Naturalnie "duże 10" się należy. Koniec dzisiejszej wędrówki w zasięgu wzroku:

Z łezką w oku obcinam na Kopystańkę:

Na mnie pora. Teraz kierunek Huwniki. O, proszę, piszę i mam :))

W Huwnikach ląduję pod sklepem spożywczym. Jako, że smali na bogato zasiadam na kefir, banany i naturalnie grejpfrut! Ruszam na ostatnią prostą. Przekraczam Wiar:

Za chwilę wyjdę na piękne łąki, po czym zejście na asfalt i...dostrzegam pierwsze czereśnie na szlaku!

Gdyby nie płot, to może bym się "poczęstował", a tak, nie będę robić chlewu. Melduję się w Kalwarii Pacławskiej, mijam miejsce noclegu w 2022 roku:

Wtaczam się do zespołu klasztornego Kalwarii Pacławskiej:

Jestem w okolicy godziny 19-tej, jadłodajnia już zamknięta. Noclegu nie mam klepniętego. Jednak spotykam trzy kobiety, zapytałem o nocleg. Okazuje się, że jedna z tych pań, ogarnia temat znakomicie. Zadzwoniła do brata Macieja i za chwilę ląduję w Domu Pielgrzyma "Ostoja". W pokoju jestem sam, co bardzo mnie pasuje. Jak już się ogarnąłem wyszedłem na spacer. Chciałem wejść do kościoła, ale w związku z nabożeństwem odpuściłem. Pokręciłem się trochę i poszedłem na pokoje. Sen mnie łamie. Dobranoc.

Dzień VI

Pogórze Przemyskie / Góry Sanocko - Turczańskie

30.05.2026

Kalwaria Pacławska, Dom Pielgrzyma "Ostoja" - Dźwiniacz Dolny

Spanko było wyborne. Cała sala moja! Okazuje się, że kimałem w ramach Franciszkańskiego Roku Jubileuszowego, czyli 800 lecie śmierci św. Franciszka. Korzystając z okazji, rano również rzuciłem nura, bo nie wiadomo kiedy będzie okazja na kąpiel. Na śniadanko poszedłem do do jadłodajni. Najedzony i opity jak bąk opuszczam Kalwarię Pacławską. Szafa jest, ale "tragarza" wcięło jak Franka buty na budowie:

W centrum Pacławia dawna remiza strażacka ze świetlicą jeszcze stoi:

Kulam w kierunku Żytnego. Nagle podjeżdża do mnie Straż Graniczna, rutynowa kontrola dokumentów, chwila gawędy i w zgodzie się rozstajemy. Będę szedł nowym przebiegiem szlaku, o czym szlakowskaz mnie informuje:

Docieram na Żytne 505 m n.p.m., wzniesienie genialne, po raz kolejny mam dobrą pogodę, czas zatem na "duże 10":

Obcinam na Leszyczyny i Kanasin, moze kiedyś tam dotrę:

Z Kalwarią Pacławska żegnam się do "następnej razy":

Schodzę w Dolinę Parprotniańską. W drodze do przycerkiewnego cmentarza:

Po drodze spotykam turystę. Chwilę idziemy razem i rozmawiamy o tym i o owym. Jedyna pamiątka po Paprotnie:

W tym miejscu się rozdzielamy. Kolega potrzebuje chwili odpoczynku:

Spotkamy się ponownie w miejscu odbicia żółtego szlaku na Suchy Obycz 616 m n.p.m., tym razem ja odpoczywam, po czym kulam do Arłamowa:

Pot z czoła ogarnę na Wierchu, miejscu znanym sprzed czterech lat:

Drugi oddech złapawszy ruszam przed siebie i niebawem wkroczę w kolejny zmieniony przebieg szlaku, który nie prowadzi już do Jureczkowej lecz do Kwaszeniny. Mijam Przełęcz pod Jamną 524 m n.p.m. i docieram do skrzyżowania, w którym szlak zielony kończy bieg. Rządzę w Paśmie Jamnej:

Za chwilę wtaczam się na nowy przebieg szlaku. Przed Przełęczą Wecowską skręcam w lewo i schodzę do wsi Kwaszenina. Jest bardzo kameralnie. W Kwaszeninie:

Przy drodze na parkingu potrzebuję wyrównać oddech. Zbieram się, przede mną Pasmo Roztoki z najwyższym szczytem pasma i uwaga, okazuje się, że również Pogórza Przemyskiego. Docieram do celu, Roztoka 642 m n.p.m.:

Szczyt rzeczony zapisuję w pamięci jako przyszłe miejsce noclegowe, uczynię to choćby skały srały. Widoki z Roztoki :))

Łypię łapczywie na Kamienną Lawortę, to już Góry Sanocko - Turczańskie i temat na jutro. Z racji pory "mocno" obiadowej schodzę do Przełęczy pod Brańcową 538 m n.p.m., oddzielającą Pogórze Przemyskie od Gór Sanocko - Turczańskich. Zatem w drogę:

Jestem na miejscu, wiata na przełęczy ma się dobrze. Czas się "zalogować":

Zmęczenie daje się we znaki. Po obiedzie nieco podbudowany ruszam do Dźwiniacza Dolnego, to jeszcze ok. trzech godzin marszu. W drogę!

Tę, tą, taką...wersją przebiegu szlaku jestem normalnie porobiony. Operuję już w Górach Sanocko - Turczańskich. W drodze na Brańcową:

Melduję się, Brańcowa 677 m n.p.m.:

Pogoda zaczyna się filcować. Schodząc z Brańcowej do Przeł. Wolańskiej zaczynam mieć obawy, czy zdołam dotrzeć na sucho do Dźwiniacza Dolnego. Będąc już na Wysokim Dziale przemieszczam się w lękach:

Doświadczam opadu "na ostatniej prostej". W butach trochę chlupie, ale idąc lasem muszę uważać, trasa błotnista, o "dachowanie" nie trudno. Wyłaniam się z lasu, Dźwiniacz Dolny łaskawy, opad ustał :))

Instaluję się w tym samym miejscu co w 2022 roku:

Na miejscu jestem po godzinie 19-tej. Rozbijam namiot póki nie pada, ogarniam bajzel i widzę, że w domu naprzeciwko pali się światło, brama otwarta, samochód stoi. Ani chybi, ktoś musi być! Poszedłem po wodę. Przyjmuje mnie bardzo sympatyczna pani. Oprócz tego, że dostałem wodę, podładowałem telefon, to jeszcze załapałem się na obiadokolację w postaci pulpecików swojskiej roboty z makaronem i ogóreczkami kiszonymi! Normalnie Wersal! Kto by pomyślał. Na Szlaku Karpackim dobroć ludzi nie zna granic. Około godziny 22-giej dziękując za gościnę kieruję się do namiotu. Pada. Zalegam w puchu i odpływam. Jest dobrze, dobranoc.

Dzień VII

Góry Sanocko - Turczańskie

31.05.2026

Dźwiniacz Dolny - Polana, Salezjański Dom Młodzieżowy

Padało w nocy. Ranek na szczęście już bez opadu. Korzystając z okazji wylegam na zewnątrz i przygotowuję śniadanie:

Dzisiejszy dzień zanosi się nieciekawie. Nie marudzę, po śniadaniu pakowanko i ruszam na Kamienną Lawortę 769 m n.p.m.:

Niebawem melduję się na drugim, niższym wierzchołku Kamiennej Laworty 759 m n.p.m.:

Minę mam nietęgą. Wygląda na to, że przede mną marny czas wędrówki. Zaraz szykuję się na opad:

Schodzę do Ustrzyk Dolnych. Mijam przed UD takie sympatyczne miejsce odpoczynku, z możliwością noclegu pod namiotem:

Gromadzyń w zasięgu wzroku:

Ze wzruszeniem mijam OW "Pod Dębami", było kimane tutaj w 2015 roku podczas pierwszego przejścia NSK:

Obecnie lokal wygląda na opuszczony. Szkoda. Na odpoczynek wbiję do "Niedźwiadka". Uzupełnię kalorie, dam odpocząć stopom, bo w butach nadal chlupie. Na dzień dobry leci kawa "Inka" na mleku!

Posiedziałem trochę. Najedzony i opity jak bąk opuszczam lokal i masz, zaczyna kropić. Wbijam do "Żabki", popatrzę co tam mają :)) Opuszczam sklep, opad ustał. Kieruję się na Gromadzyń. Zanim tam dotrę doznam zdziwienia. Otóż na Holicy w lipcu 2023 roku otwarto wieżę widokową. Faktycznie, stoi:

A ja już jestem na szczycie. Rządzę w Masywie Równi, do której należy Gromadzyń 654 m n.p.m. Szczyt wita platformą widokową, na której się uwalę na kilka minut:

Po odpoczynku ruszam do Równi i na "do widzewa" Holicy. Na grzbiet Żukowa dotrę, ale Holicę odpuszczę. Niech to zostanie na inną razę:

W Równi dostępuję zaszczytu, nawet się przejaśniło! Oczywiście należy odwiedzić cerkiew greckokatolicką z I połowy XVIII w. pod wezwaniem Opieki Matki Bożej, od 1969 roku kościół rzymskokatolicki:

Po odpoczynku ruszam do Teleśnicy Oszwarowej. Oczywiście przez grzbiet Żukowa. Jeszcze w Równi mijam taki oto przybytek. Zawsze kiedyś może się przydać:

Ponad pół godziny potrzebuję aby dotrzeć na grzbiet Żukowa, jestem na Buczniku 768 m n.p.m. i szlak opuszcza grzbiet:

Chwilę rozmyślam nad Holicą, z bólem serca odpulam ten temat. Pocieszam się, że wrócę tutaj w ramach osobnej imprezy i tak chyba będzie lepiej. Lansu zadaję do TO:

Terenami jestem porobiony. Aż chciałoby się rzucić w trawę:

A ja już po drugiej stronie grzbietu. Wylegam na asfalt:

Kieruję się do sklepu spożywczego, który był dla mnie ważnym punktem na trasie. Chwila odpoczynku na werandzie sklepu, uzupełnienie zapasów, itd. Niestety sklep w Teleśnicy Oszwarowej to czas przeszły, innymi słowy sklep się "wywrócił"/zdj. z przejścia NSK 2022 rok/:

Najbliższy sklep spożywczy znajduje się w Polanie. Zatem ruszam do Polany:

Rajd leśny dobiega końca, spotykam tropy niedźwiedzia, serce bije mocniej :)). Zostaje mnie ok. godzina marszu. Pogoda kapryśna, zaduch jest jak diabli. Rozmyślam czy "lanie" mam w pakiecie. Docieram do miejsca, które dodaje otuchy. Uwalę się w trawie na parę minut, wał Otrytu kusi:

Nie ma się co wynurzać. Jeszcze do Polany nie dotarłem. Mijam znany mostek, to już trąca Doliną Pańszczówki:

I jest tak, zanim dotrę do celu muszę pyknąć się asfaltem dla zdrowia przez Wydrne! Z aparatu już nie korzystam, bo zaczyna kropić, im bliżej Polany tym opad przybiera na sile. Nie dość, że nie mam klepniętego noclegu, to jeszcze przyjdę zlany do majtek. Melduję się w Polanie. Aby dotrzeć do sklepu muszę kawałek odbić od szlaku. Po drodze mijam baner z informacją o noclegu przy kościele. Sklep już niestety zamknięty, ale obok jest otwarty bar, w którym dobrą duszą jest kelnerka Ania. Czekając na zamówione pierogi chwilę pogadałem z Anią, m.in. poruszając temat noclegu, którego nie mam. Ania mnie zapewnia, że Dom Młodzieżowy jest pewny na 100%! I ja jej wierzę :)) Zatem posilony zbieram się i opuszczam bar pięknie dziękując za chwilę gawędy oraz posiłek. Wracam w kierunku szlaku i odbijam w stronę kościoła. Opad deszczu chwilowo ustał, zatem zagęszczam ruchy. Dom Młodzieżowy przede mną. Raz kozie śmierć, wbijam! Na posesji głucho, ale nie poddaję się. Wchodzę do środka, jakiś gość coś tam majsterkuje. Pytam o nocleg:

- idź do drugiego budynku i domofonem wywołaj księdza, słyszę

- ok. Dziękuję za info

Stoję przed domofonem, mam obawy czy będzie. Za chwilę schodzi ksiądz i wprowadza mnie na salony. Placówkę na dzisiejszy nocleg mam naprawdę godną. Loguję się w pokoju i czas rzucić nura. Wykąpany, czyli urodzony na nowo idę kuchni i przygotowuję kolację. Na zewnątrz pada. Niebawem odpadnę. Zmęczony jestem. Dobranoc.

Dzień VIII

Bieszczady

1.06.2026

Polana, Salezjański Dom Młodzieżowy - Otryt Górny, Chata Socjologa

Poranek budzi mnie solidnym opadem deszczu. Opcjonalnie zakładam, że dzisiejszy dzień może być zaliczony jako "kibel day". Po śniadaniu opad "jakby" maleje. Nie, nie zamierzam kiblować, ruszam. Plan jest taki, aby do Chaty Socjologa, później się zobaczy. Żegnam się z księdzem dziękując za godny nocleg i kulam...do sklepu. W końcu mam czas :)). Przyodziany w Paclite-a przemieszczam się w miarę niewielkim opadzie. W sklepie uzupełniłem zapasy i z przyjemnością wracam ponownie do szlaku. Przekraczam Potok Czarny, który rozdziela Góry Sanocko - Turczańskie od Bieszczadów zachodnich. Teraz deszcz mnie nie straszny, podejście na Wańka Dział rozgrzewa do bólu :)) Docieram do wiatki, muszę odetchnąć:

Z widoków oczywiście guzik. Padać zaczyna zdecydowanie mocniej, zatem na mnie pora. W 2022 roku wypał węgla drzewnego działał pełną parą:

Obecnie cisza. Teraz aby do Przełęczy pod Hulskiem 780 m n.p.m. Pod daszkiem chwila odpoczynku i czeka mnie podejście na grzbiet Otrytu. Do Chaty Socjologa ok. 2 godziny marszu. Teraz będzie lepiej, idę lasem.Przed godziną 14-stą melduję się na miejscu. Chata Socjologa wita!

Obawiam się, że dalsza wędrówka nie ma sensu, przeczekam opad deszczu pod dachem. Decyzja krótka, zostaję na nocleg, trudno :)) Na miejscu jest ekipa z Gdańska, których gorąco pozdrawiam, jest nowy chatar. Wysuszę sprzęt, uzupełnię kalorie :), odpocznę. Poza tym liczę na to, że jutro nie będzie padać na Magurze Stuposiańskiej. Zainstalowany w pokoju wieloosobowym czas oddać się pogaduchom, itd. Na dzisiaj koniec.

Dzień IX

2.06.2026

Otryt Górny, Chata Socjologa - Wiata nad Przełęczą Goprowców

Poranna pobudka zionie niepokojem. Może nie tyle że pada, ale jest tzw. kapuśniaczek. Podczas śniadania rozważam ewentualny plan B, na wypadek, gdyby zaczęło lać. Rozważam kolejny postój w "Kolibie" na Przełęczy Przeysłup Caryński. Po posiłku ogarniam bajzel i żegnam się z chatarem oraz ekipą z Gdańska. No nic, przyodziany w kurtkę wylegam na zewnątrz. Szału nie ma. Kropi nadal, widoków brak, na trasie bagienko. Ruszam. Schodzę z Otrytu. Aby do Dwernika. Na szczęscie bez przygód melduję się na dole. Warunek fatalny:

Do Chmielu jest 3 km. To do tego sklepu wczoraj chłopaki z Gdana podklepali na zakupy:

Uwaliłem się na chwilę w wiatce pod daszkiem na "małe 5". Pogoda chwilowo szydzi ze mnie. Ruszam. W Dwerniku jest fajne miejsce na nocleg, to wiata stanicy harcerskiej:

Przede mną jeszcze most na Sanie, niniejszym na pewno jestem w Bieszczadach:

Po drodze mijam kościół św. Michała Archanioła, który powstał w latach 1979-81. Materiały do budowy posłużyły m.in. fragmenty rozebranej cerkwi w Lutowiskach/fot.05.2021/

Kończę przechadzkę asfaltem, niebawem odbiję w lewo w Pasmo Magury Stuposiańskiej. Przede mną "pierwszy tysiączek". Warunek fatalny, ale jest "plus dodatni", przestało padać:

Przede mną strefa mroku:

Podejście oferowało niezłe grzęzawisko, poza tym serce biło mocno na widok świeżych tropów niedźwiedzia. Tak wielkich odbitych łapsk to ja jeszcze nie widziałem. Nie byo czasu na marudzenie :)). Z duszą na ramieniu docieram na pierwszy tysięcznik :)), Magura Stuposiańska 1016 m n.p.m.:

Teraz stoję przed dylematem, odbijać do "Koliby"? Opad ustał, do punktu kasowego Pszczeliny - Widełki mam 1.30 godz. Nie, nie, Kolibę odpuszczam, schodzę. Co prawda nie pada, ale zlany do majtek i tak przyszedłem, końcówka była wyborna:

Przy punkcie kasowym zrzucam bagaż. Głód w oczy zagląda, czas na obiad. Po wodę zszedłem do Potoku Wołosaty. Podczas przygotawania posiłku, a kuchnia wydała liofa, którego wczoraj odkupiłem od zioma z Gdana. Na niebie dzieją się cuda! Nie wierzę własnym oczom, ale zaczyna się przejaśniać. Nawet MS ujrzałem!

Że obiad zjem w promyczkach słońca, to nawet "Starożytni Szwedzi" tego nie przewidzieli:

Po posiłku postawiłem na herbatę a następnie zrobiłem kakao. Stać mnie na gest skoro jest tak pięknie. Poza tym czeka mnie podejście na Bukowe Berdo. Po obiedzie polazłem umyć gary w potoku:

Podbudowany kaloriami i moralnie czas opuścić miejsce odpoczynku. Żegnam się z Potokiem Wołosaty:

Z wykupionym biletem wstępu do BdPN kulam na Bukowe Berdo:

Idę krokiem równym, tempem miarowym. Na chwilę odpoczynku zalegam w wiacie. Nie mogę się doczekać wyjścia z lasu. Ruszam. Warunek zdecydowanie się poprawia. W dobrym nastroju wychodzę z lasu:

Rządzę na Bukowym Berdzie. Że dostąpię takiego warunku, to się nie dzieje:

Z widokiem na Kopę Bukowską, Halicz, Rozsypaniec jest mnie do twarzy:

Z widokiem na Hostrą Horę/Гостра Гора 1405 -1404 m n.p.m./:

Docieram w okolice Krzemienia 1335 m n.p.m., z wejścia na szczyt guzik, zakaz. Jestem pod wierzchołkiem tego szczytu, czyli osiągam najwyższy punkt imprezy:

Z wielką radością obcinam na koniec dzisiejszej imprezy, wiatunia czeka na mnie. Już lecę najdroższa!

W zdrowiu osiągam Przełęcz Goprowską 1160 m n.p.m.:

W okolicy godziny 19-tej docieram na miejsce. Obawiam się, że nie będę w stanie wykrzesać z siebie więcej siły, aby zejść do Wołosatego, nie dam rady. Trudno, zostaję:

Nocleg w tej wiacie zaliczam do najpiękniejszego na trasie. W puchu uwalony obserwuję wschód księżyca w kolorze czerwonym. Niesamowite wrażenie, normalnie ciary! Zarzuciłem szybką kolację i odpadam snem sprawiedliwego, padnięty jestem. Dobranoc.

Dzień X

3.06.2026

Wiata nad Przełęczą Goprowców - Przełęcz pod Czerteżem, utulnia

Spanko miałem dobre. Bladym świtem się budzę i obcinam na warunek. Jest dobrze. Jest trochę pochmurane, ale i szanse na widoki są duże. Czas zatem na śniadanko:

Po posiłku zbieram się nieśpiesznie, aby w Wołosatem nie wzbudzać podejrzeń. W planie mam odwiedzić Tarnicę 1346 m n.p.m. Szlak Karpacki pomija ten szczyt, ale mam smaki tam zajrzeć. W drogę, nic tu po mnie. Docieram do Przełęczy 1275 m n.p.m.:

Jako, że mnie stać, odbijam na szczyt szlakiem żółtym. Melduję się na Tarnicy 1246 m n.p.m., najwyższy szczyt Bieszczadów Zachodnich:

Widoczność jest jednak średnia. Obcinka na Połoniny Wetlińską i Caryńską z fragmentem Szerokiego Wierchu:

W kierunku Wielkiej Rawki, tam idę:

Ok, pora schodzić. Przede mną Wołosate i przy okazji wypogadza się, co jest chwalebne:

Ślady dawnej wsi Wołosate:

Chwilę się pokręciem po cmentarzu, po czym kulam do punktu kasowego, przy którym już są spore tłumy, co mnie z kolei bardzo pasuje. Nie będę się rzucać w oczy, na kiego nie to :)). Korzystając z dobrodziejstwa bezpłatnej toalety doprowadziwszy się do prządku, ruszam na odcinek specjalny do Ustrzyk Górnych. Tarnicy na do widzenia:

Obowiązkowa chwila przerwy przy punkcie końcowym/początkowym Głównego Szlaku Beskidzkiego:

Zajrzałem jeszcze do sklepiku naprzeciwko kupiłem paskudne słodkie bułki, bo smaki miałem. Po tym przerywniku przede mną OeS-ik do UG. Zdawać by się mogło, ż

Po czterech latach od ostatniego przejścia wracam ponownie na Niebieski Szlak Karpacki.

Targają mną emocje, czy trzecie przejście nie trąci nudą? Okazją a raczej wymówką jest kolejna zmiana przebiegu szlaku. Przygodę zacznę z Przylasku. Czas zatem pakować szafę i w drogę, nie ma na co czekać!