Upałem dojechani

To pierwsza impreza od czasu przejścia Szlaku Karpackiego.

Pogoda zapowiadała się znakomicie. Działając wspólnie i w porozumieniu z Frankiem kierujemy się do Czech. Pierwotny plan uległ zmianie, zatem klasycznie na tapetę bierzemy Pogórze Orlickie.

 1.08.2026

 Wrocław - Dolní Libchavy - Útulna U mladkovské školky

O 6.14 kulamy do Lichkova KD-kiem. Trasa przebiega bez sensacji, zatem lania wody oszczędzę. W zdrowiu docieramy do Lichkova:

Czekamy parę minut w ramach przesiadki i wieziemy się do stacji naszego przeznaczenia, czyli Dolní Libchavy:

Wychodząc z pociągu nie mamy żadnych wątpliwości, pot będzie się lał po dupie. Zaczynamy szlakiem zielonym, później daliśmy sobie ścieżkę dydaktyczną w tym samym kolorze. Robi się kameralnie:

Za chwilę wbijamy w Dolinę Sejfów /Údolí Sejfů/:

To bardzo cenny botanicznie obszar Doliny Cichej Orlicy. Tutaj znajduje się stanowisko śnieżycy wiosennej, która licznie występuje od końca lutego do początku kwietnia. Niniejszym przestawiamy się na szlak żółty:

Przed nami chwila ochrony przed upałem/zdj. Franek/:

Na "duże 10" instalujemy się w Hnatnicach:

W czasie przerwy deklarujemy się, że odwiedzimy ruiny zamku Žampach. Zatem w drogę. Hlavná 500 m n.p.m.:

Zanim dotrzemy do Žampach, chwila sielskości przy ponad 30 stopniach:

Niebawem docieramy do miejsca z widokiem na Žampach 546 m n.p.m., na tej "górce" znajdują się ruiny zamku :

Po rozważeniu naszej sytuacji odpulamy ruiny rzeczonego zamku, schodzimy do miasteczka Žampach, stać nas! Uciech sto mamy w pakiecie. Meldujemy się przed sklepem spożywczym, ale takim "zautomatyzowanym" :)), czyli wejście na kartę płatniczą. Nasze karty nie chciały nas "wpuścić". Na szczęście niedaleko jakiś Czech malował wiatę przystankową, podklepałem po pomoc i za chwilę pławiliśmy się w luksusie! Było picie, byli lody!

Po dłuższej pauzie ruszamy nasze marne tyłki, kierujemy się do "city". Mijamy dzwonnicę:

Wtaczamy się wczesnobarokowej rezydencji jezuickiej z XVII wieku:

Powód może jest banalny, ale musimy skorzystać z toalety. Doznajemy szoku, są kraje gdzie drzwi do toalety otwierają się same :)). Odtruwszy organizmy przestawiamy się na szlak czerwony i kulamy do Letohradu. Po drodze musimy się nawodnić, żartów nie ma:

445 m n.p.m.:

Zostawiamy Žampach za sobą. Uwaleni przy ulicy nawadniamy się i z tego upału nam trochę rozum odjęło. Jesteśmy w miejscu Písečná - u rybníčka i dosłownie za nami nad stawem stała piękna chatka z werandą na której mogliśmy się zrelaksować. No trudno się mówi i ruszamy przed siebie. Docieramy do skrzyżowania szlaków czerwonego i niebieskiego z bardzo kameralnie usytuowaną kapliczką murowaną, miejsce zwie się Pustiny 445 m n.p.m.:

A nieco dalej zatrzymujemy się na "małe 5":

Letohrad już w zasięgu wzroku, wcześniej jednak wbijamy na ostatnie nawodnienie przed obiadem do altany Muchova vyhlídka:

Przed nami jeszcze kaplica św. Jana Nepomucena, która wznosi się nad miastem na wzniesieniu Kopeček 434 m n.p.m. Schodzimy do miasta/fot. Franek/:

Upał nie odpuszcza. Szukamy sensownej restauracji i jak na złość albo wszystko zajęte, albo nic! W końcu lądujemy u jakiegoś Wietnamca, bo upał dosyć dotkliwie odczuwamy. Po obiedzie bez zbędnej zwłoki zwijamy się z lokalu i przestawiwszy się na szlak niebieski kulamy dalej. Postój robimy w wiosce Šedivec przy barze samoobsługowym Bouda 69:

Korzystając z okazji, poszedłem jeszcze do gospodarza uzupełnić wodę do peta, bo licho nie śpi i ruszamy dalej. Kierujemy się do malowniczej wioski Nekoř. Jeszcze o tym nie wiemy, ale przed nami kolejna atrakcja. No i masz, Nekoř wita nas niezmiernie miło i na bogato!

Mamy farta do czeskich imprez, zdarza nam się nierzadko trafić na ten zacny folklor w różnych częściach Czech. Nie ma możliwości abyśmy odpuścili taki rarytas. Zasiadamy, stać nas! Po wizycie w bufecie na stole lądują placki ziemniaczane, zapomniałem ichniejszej nazwy:

Jako, że impreza jest okraszona muzą na żywo, zatem czekamy na "występ":

Posileni żegnamy się z imprezą:

Ruszamy dalej. Po drodze wstępujemy jeszcze do sklepiku, który usytuowany był nieco dalej, Franek miał smaki na lody. Po drugiej krótkiej przerwie zbieramy się na ostatni etap naszego szlajanka mijając po drodze obóz harcerski:

Ciągniemy jeszcze szlak niebieski wzdłuż zbiornika wodnego Pastviny, aby odbić na szlak rowerowy celem dostania się do wioski Vlčkovice. Do Mladkova zostało parę "metrów", ale w wariancie asfalt na chęć życia. Docieramy do czerwonego szlaku, to Jiráskova cesta, czyli fragment północnego szlaku dalekobieżnego Via Czechia. Zaczyna zmierzchać, na nocleg docieramy po ćmoku. Okazuje się, że nie jesteśmy sami. W lokalu gości małżeństwo z Rybnika, których bardzo gorąco pozdrawiamy. Okazują się ludźmi bardzo wyluzowanymi i lubiącymi alternatywne noclegi na szlaku. Rozmów nie było końca :)). Jako, że odczuwamy skutki dzisiejszego upału w końcu należy się odpoczynek, bo organizmy nasze się domagają, zatem szybka kolacja i lądujemy w puchach. Dobranoc!

 2.08.2026

 Útulna U mladkovské školky - Lichkov - Wrocław

Dobrze spałem i dosyć wcześnie wstałem! Nowy lokal jeszcze pachnie drzewem, zatem odrobina luksusu jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Utulnia pomieści 4 osoby - 2 osoby stryszek i 2 osoby dół. Jako, że dół jest ażurowy to podczas wietrznej nocy może być problem, poza tym pełen luksus. Nieopdal wiaty jest woda w dwóch miejscach, my korzystaliśmy ze Źródła księcia Rostysława. Trza zabierać się za śniadanie. Szanowne małżeństwo z Rybnika użyczyło patelnię i jajka!, zatem śniadanie nie mogło inaczej wyglądać:

Posileni zaczynamy się pakować. Żegnamy się ze znakomitymi współspaczami i trza wracać do rzeczywistości. Kulamy do Lichkova. Mijamy szacowne Źródło księcia Rostysława:

Po drodze to już znane z poprzedniej imprezy miejsce, U křížku:

Lądujemy w Lichkovie:

Niebawem podjeżdża pociąg i wracamy do domu. Z Frankiem żegnam się na Dworcu Głównym we Wrocławiu, ale z tych nerwów podjadę sobie bliżej domu i na stacji Wrocław Popowice opuszczam "Strzałę Południa":

Z ogromną przyjemnością wchłonąłem odrobinę czeskich klimatów i zapewne na Pogórze Orlickie wrócę bo coś tam kiełkuje w głowie. Poza tym końcówka imprezy - Jiráskova cesta we fragmencie - dała mnie wyraźny sygnał, że nad Via Czechią należy się zdecydowanie pochylić. Frankowi z podziękowaniem za całokształt imprezy i oczywiście do następnego spotkania! 

Dziękuję za uwagę.